Els van Diggele (Warmond, 1967) is een Nederlandse historica en journaliste die afwisselend in Israël en Nederland woont. Na haar voorbereidend wetenschappelijk onderwijs in 1986 trok van Diggele naar Israël. Ze reisde een jaar rond en werkte enkele maanden in een kibboets, wat een grote interesse bij haar opwekte voor land en bevolking. Na terugkomst studeerde ze geschiedenis aan de Universiteit Leiden (afgerond in 1993) en journalistiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Daarna schreef ze voor De Telegraaf, Trouw en NRC Handelsblad. In 1996 trok ze naar Israël voor een reeks artikelen over het jodendom en Israël wat uitgroeide tot het boek Een volk dat alleen woont over de problematiek van de Joodse identiteit en de splijtende gevolgen ervan voor de Israëlische maatschappij.
Van Diggele illustreert hoe er sinds de vestiging van de staat Israël in 1948 een grote onenigheid bestaat tussen het secularisme en het orthodox jodendom over het vereiste karakter van de staat Israël. Het seculiere deel bekritiseert de onevenredig grote invloed van de orthodoxe joden op de maatschappij en wil verhinderen dat Israël verandert in een theocratie waarin een orthodox-religieuze minderheid de lakens uitdeelt. Hierdoor ontstaan spanningen die van negatieve invloed zijn op het functioneren van de samenleving. In 2007 publiceert ze Heilige ruzies, christenen in Israël waarin het christelijk deel van de Israëlische samenleving aan bod komt: Palestijnse christenen, christelijke zionisten en Messias belijdende Joden. In 2017 beschrijft ze de onenigheid binnen de Palestijnse gemeenschap: “we haten elkaar meer dan de Joden”. Een jaar lang dompelde ze zich in de Palestijnse samenleving onder.
Het biedt een alternatief voor het oppervlakkige narratief zoals dat bij iedereen reeds bekend is: het beeld dat de Palestijn in conflict is met Israël (of in steeds meer gangbare termen ‘onderdrukt wordt door Israël’) waarbij dit conflict een centrale plaats inneemt binnen de internationale verhoudingen op zowel politiek als religieus vlak. Het Westen versus het Midden-Oosten, de Joods-Christelijke cultuur versus de islam. Het conflict heeft zelfs vermelding in het regeerakkoord gehaald: Nederland benut de goede betrekkingen met Israël en de Palestijnse Autoriteit voor het behoud en de verwezenlijking van de tweestaten-oplossing.